De intersectie tussen wetenschap en beleid: de ontwikkeling van het Belgische drugsbeleid tussen 1996-2003

Net zoals in andere beleidsdomeinen, kent het gebruik van de term ‘evidence-based drug policy’ een opmars gedurende de laatste jaren. De laatmoderne samenleving heeft het druggebruik, de welvaart en de politieke invullingen van beide veranderd: nieuwe vrijheden, nieuwe consumptiepatronen, nieuwe criminaliteitsvormen,… hebben zich ontwikkeld. Zolang druggebruik werd toegeschreven aan gemarginaliseerde groepen en/of minderheidsgroepen, was het mogelijk om druggebruik buiten de politieke agenda te houden. Echter, naarmate middelengebruik steeds meer onder andere groepen werd ingebed, kreeg dit fenomeen toenemende aandacht van beleidsmakers. Geleidelijk werd ook het onderzoek naar druggebruik geïnternationaliseerd. Het European Monitoring Centre for Drugs and Drug Addiction (EMCDDA) en de Pompidou Group hebben een vooraanstaande rol gespeeld. Beide organisaties werden opgericht om de kennis over het druggebruik verder uit te bouwen en onderzoek te stimuleren met het oog op het ontwikkelen van ‘evidence-based policies’.

Hoe de interactie tussen wetenschap en beleid concreet verloopt, werd tot op heden nog weinig bestudeerd binnen het beleidsdomein ‘drugs’. Hoewel vanuit de literatuur wordt aangenomen dat beleidsmakers in zekere zin gebruik maken van (wetenschappelijk) onderzoek in politieke besluitvorming, blijft er steeds een onderscheid tussen ‘ideaal’ en ‘realiteit’ bestaan. Ook andere (f)actoren, zoals ideologie, media, etc., kunnen een belangrijke rol spelen.