De invloed van sociale netwerken op retentie in en succes na behandeling in een therapeutische gemeenschap (TG).

De algemene bedoeling van dit doctoraatsonderzoek was om na te gaan of de betrokkenheid van sociale netwerkleden bij de behandeling van personen met een verslavingsproblematiek in een langdurige, residentiële setting, er toe leidt dat cliënten langer in behandeling blijven enerzijds (i.e. de retentie verhoogt), en of deze betrokkenheid ook nog effecten heeft nadat de cliënt de behandeling verlaten heeft, anderzijds (i.e. het succes van de behandeling verhoogt). Deze algemene bedoeling werd vertaald in vier onderzoeksvragen: (1) Wat is de huidige positie en aard van sociale netwerk betrokkenheid en netwerkbegeiding in de therapeutische gemeenschap (TG)? (2) Verhoogt een korte interventie voor één of meerdere sociale netwerkleden bij het begin van de behandeling (eerste 90 dagen) retentie in een TG (in de veronderstelling dat de interventie beëindigd wordt)? (3) Zijn cliënt-geörienteerde (geslacht en leeftijd, ernst van de problemen, motivatie en bereidheid tot behandeling) en andere netwerk-geörienteerde variabelen (waargenomen sociale steun, grootte van het netwerk, karakteristieken van het gezin van herkomst) voorspellers voor het beëindigen van de interventie? (4) Verhoogt een korte interventie voor één of meerdere sociale netwerkleden bij het begin van de behandeling (eerste 90 dagen) succes na de behandeling (in de veronderstelling dat de interventie beëindigd wordt)?

Om deze onderzoeksvragen te beantwoorden werd een prospectieve, semi-experimentele studie opgezet, waarbinnen een interventie ontwikkeld werd voor sociale netwerkleden van bewoners in een TG. Deze interventie bestond uit 3 elementen (onthaalvideo, onthaaldag, discussiemoment).

Kort samenvattend kon besloten worden dat het feit dat sociale netwerkleden participeren in de netwerkinterventie, samen met motivatie tot behandeling, de belangrijkste voorspellers zijn voor retentie in de behandeling. Participatie in de netwerkinterventie was anderzijds geen rechtstreekse voorspeller voor succes 1 jaar na de behandeling: hier bleken de duur dat iemand in behandeling gebleven was, en de waargenomen sociale steun op het moment van de follow-up van doorslaggevend belang te zijn.