Onderzoek naar de motivatie tot behandeling bij gedetineerde druggebruikers met specifieke noden in therapeutische gemeenschappen en andere behandelingsmodaliteiten.

Druggebruik in correctionele settings wordt wereldwijd beschouwd als een groot probleem. Het belang van een aangepaste behandeling voor gedetineerden met drugproblemen komt dan ook meer en meer op de voorgrond, niet in het minst in het licht van recente onderzoeksbevindingen omtrent de effectiviteit van behandeling (o.a. in therapeutische gemeenschappen) en (internationale) beleidskeuzes die pleiten voor het belang van rehabilitatie in plaats van (loutere) repressie en bestraffing. Daarnaast kadert deze vaststelling ook binnen de toenemende aandacht van hulpverleners en onderzoekers voor de ondersteuning van specifieke doelgroepen met drugproblemen, waaronder vrouwen, justitieel verwezen cliënten, mensen met een (verstandelijke) handicap, personen met een dubbele diagnose, adolescenten, etc. Motivatie en bereidheid tot behandeling zijn in dit verband, blijkens de literatuur, essentiële concepten omwille van hun invloed op retentie, betrokkenheid van de cliënt en succes van de behandeling.

Het voornaamste objectief van het onderzoek beoogde dan ook het in kaart brengen van motivatie en bereidheid tot behandeling voor drugproblemen bij gedetineerden, met specifieke aandacht voor een subgroep van mensen met specifieke (intellectuele) noden.